Yediği Kaba Pisleyenler

Fon vurgununda ismi açıklanmayanlar içerisinde kimler var? Kamuoyu bunların isimlerini dört gözle bekliyor.

İsmi deşifre olan ve tutuklanan isimlere ve deruhte ettikleri görev ve statülerine bakınca, devletin üst tarafında kümelenmiş bazı zevatın milletin parasına çöktükleri anlaşılmaktadır.

Kimler yok ki...

Kimi, üst düzey bürokraside görev yapıyor,

Kimi, siyaset yoluyla üst kademede yer alıyor,

Kimine, fon ve borsayı takip etmek, manipülasyonu önlemek ve gereğini yerine getirme görevi verilmiş,

Kimi de iktidara yakın durup arayı iyi tutan ve iktidarla teşriki mesaisi olanlar...

Etkili, yetkili ve de sorumlu kişilerin ya kendisi ya çocuğu ya da adına iş yapan üçüncü şahısların olduğu da belirtiliyor. İsimler tek tek açıklanınca işin vahameti daha iyi anlaşılacak.

Görünen o ki hükümetin amma ehliyet ve liyakatine amma sadakatine güvenerek devletin üst kademesinde görev verdiği kişiler, kendilerini atayan iradenin iyi niyetini suiistimal ederek tevdi edilen emanete ihanet etmişler. Görevlerini yapmadıkları gibi suça bulaşmışlar, ganimet paylaşır gibi milletin parasına çökmüşler.

Yedikleri önlerinde, yemedikleri arkasında olan bu kişilerin yaptığına, halk arasında yediği kaba pislemek denir. Evet, bunlar tam anlamıyla yediği kaba pisleyenlerdir.

Ne alaka demeyin. Çünkü devlet bunlara üst düzey görev vererek iltifat etmiş; belki de görevlerinin yanında değişik kurullarda da yer açarak birkaç yerden maaş alma imkanı sunmuş, kesenin ağzını açmıştır. "Paraya tamah etmesinler, yeter ki görevlerini yapsınlar" denmiştir. Bunlar ise bırakın görev yapmayı, bu üst düzey görevlere atanma kerametini kendilerinden menkul bilmişler. "Var bizde bir keramet ve yetenek, zira biz bulunmaz Hint kumaşıyız" deyip şımarmışlar da şımarmışlar. Atayan iradeye ihanet etmeyi kendilerine vazife edinmişler.

Herkes yaptıklarıyla kendi çiğliğini ve kalitesini ortaya koyar. Özellikle makam, mevki, şöhret ve para insanın en iyi test edildiği yerlerdir. Bunlar aldıkları görevin altında kalmış ve kaybolmuş kişilerdir. Daha önce denenmemiş bu dürüstler, "İnsanoğlunun bir vadi dolusu altını olsa ikinci vadiyi ister; bunların gözünü ancak toprak doyurur" sözünün tam da muhataplarıdır.

Yaptıkları tek kelimeyle ayıptır. Ayıptan da öte hainliktir. Bir hayvan bile yediği çanağa pislemez, efendisine vefasını gösterir. Bunlar ise kendilerine güvenen iradenin önlerine koyduğu kaba pislemekten hiç içtinap etmemişler. Makam, mevki, şöhret ve para bunları insanlıktan çıkarmış. Nasılsa "bize güveniyor, bizden iyisini mi bulacak?" deyip önce tepinmişler; karınlarını ve gözlerini tıka basa doldurduktan sonra yedikleri kaba bir güzel pislemişler.

Bunların insanlıktan zerre nasipleri olsa, kendilerini buraya layık gören iradeye ihanet etmeyi akıllarının ucundan geçirmezlerdi.

Hasılı, kendilerine altın tepsi üzerinde sunulan nimeti tepen bu tiplere ne kadar kızsak yeridir. Meğer ne nankörlermiş desek, az bile söylemiş oluruz. Kendileri bilir ama ben olsam, beni kimseye nasip olmayan makamlara getiren, buralar için referans olan kişiler hatırına, yapmak istediğim haltlardan vazgeçerim. "Onların yüzüne bakamam" derim. İçimdeki kötülüğü bastırıp içimde tutarım.

Ya bu kötülük benimle beraber giderdi ya da bu haltı işleyeceksem, işlemeye karar verdiğim anda deruhte ettiğim görev ve makamdan istifa eder, yemeye karar verdiğim haltı yerdim. Para değil mi beni mutlu eden? Nasılsa para için yaşıyorum. Param gani olduktan sonra makam, mevki de neymiş! Yer, içer, hayatımı yaşarım. Vurgunun hepsini yiyemesem de çocuklarıma miras bırakırdım. Onlar ardımdan "Bırakıp giden nurlar içinde yatsın" diye dua eder dururdu. Milletin nefretini kazansam da çocuklarımın duası bana yeterdi.

Şunu da söylemeden edemeyeceğim: Basının yazıp çizdiğine göre bu fon vurgunu göstere göstere gelmiş. Sağır sultan bile duymuş fondaki manipülasyonu. Öyle anlaşılıyor ki çalanların çoğu içeriden ya da musluğa yakın olanlardan olunca bir şekilde örtbas edilmiş. Öyle ya hırsız içeriden olunca kilit tutar mı?

Şunu da söyleyeyim: Devletin üst tabakasına getirilecek kişileri; pişmiş, kendini ispatlamış ve denenmiş dürüstlerden seçmek lazım. Sonra ne kadar dürüst olursa olsun tedbiri elden bırakmamak lazımmış. Bu da kulağımıza küpe olsun.

Gitti Güzelim 1 Lira

Evden markete gidiyorum. Karşı caddeye geçerken gidişli gelişli yolun ortasında bu 1 lira gözüme ilişti. Gelen araba da olmadığına göre eğilip şu parayı alayım dedim. Uğraş didin. Alamadım. Ayağımın kuvvetiyle yerinden oynatmaya çalıştım. Bana mısın demedi. Çünkü yama yapılmış asfalt kurumadan atılmış ya da düşmüş olmalı ki üzerinden arabaların geçmesiyle birlikte bu milli paramız 1 lira asfalta yapışmış. Asfalttan bir parça olmuş.

Kenar köşeden sivri bir şey bulup yapışmış yerden parayı çıkarayım dedim. Karşımdan araba gelmesiyle bundan da vazgeçtim. İyi ki vazgeçtim. Çünkü kaptan şoför, yere yapışmış bu 1 TL'yi çıkarmaya çalıştığımı görünce, belki de bu adam 1 liraya kadar düşmüş. Yaramaz adam. Şuna vurayım da hem kendi kurtulsun hem de ülke kurtulsun, bu da ülkeme benim bir hayrım olsun diyerek gelip çarpabilirdi.

Canımı kurtardım diye sevinirken düşen parayı alamadığıma üzülmedim değil. Zira kısa günü kârı idi benim için. 1 lira değil mi? Üzüldüğüne bak, bu parayla ne alabilirsin diyebilirsiniz. Bir değeri kalmasa da küçüğe burun büken büyüğü bulamaz. Böyle böyle damlaya damlaya göl olacaktı benim için.

Bu parayla ne hayaller kurmuştum halbuki:

Alıp kayınpederin kızına verebilirdim. O da evde tuttuğu yardım kutusunun içine atacaktı. 

Milli paramız ve milli servet olan bu parayı asfalttan bir parça olmaktan kurtaracaktım. Yeniden piyasaya dönüşünü sağlayacaktım. 

Cansız bir metal parçası olsa da saniyede bir gelen her arabanın tekerininin bu parayı çiğnediğini düşünün. Yazık. Büyük çile bu para için. 

Bunu da geçtim. Değeri yok diye atıldığı için bu paranın kendini değersiz hissetmesi ölümlerden beterdir. Çünkü kendini değersiz hisseden insanlara empati yapmak suretiyle ne çektiklerini hissedebiliyorum.

Marketten alışveriş yapınca, bu parayla, aldığımı daha içine koymadan yırtılan poşetlerden bir tane alabilirdim. Poşet de bedavaya gelirdi.

Üzerine bir 14 lira daha ekleyip Kafemlerde bir bardak çay içebilirdim.

Bir ekmek aldığımda, cebimden 15 çıkarıp üzerine bu 1 lirayı verebilirdim. Böylece 20 verip üzerine 4 lira bundan bozuk para verildiği zaman cebimde bozuk para taşımamış olacaktım. Yürürken birbirine değerek ses yapmayacaktı. Aynı zamanda bozuk paralar cebimi delmeyecekti.

Her neyse olan oldu. Önüme bakacağım artık. Yalnız günlük uğrak yolum olan bu asfalttan her geçmişimde, bu paranın yerinde durup durmadığına ve onca araba üzerinden geçmesine rağmen paranın yıpranıp yıpranmadığına bakacağım. Eğer para yıpranmazsa, bu paranın da bir değeri kalmadığına göre bakarsınız ileride bu bozuk paralarla asfalt yapılabilir. Belki de yapılan asfaltın üzerine yapıştırılacak asfaltın daha da uzun yıllar hizmet vermesi sağlanabilir. Böylece birkaç yılda bir asfalt yenileme derdimiz kalmayabilir. Bakarsınız, bu bozuk paralarla yapılacak asfalt asfaltta daha ucuza gelebilir.

Bu bir lirayla mı asfalt yapacaksın demeyin. Sağda, solda, okulda, merdivenlerde, bahçede, çarşı, pazarda bu şekil atılmış o kadar bozuk para var ki topla topla bitmez. Gelin, bu paraları ya tedavülden kaldıralım ya da faydalı bir şeylere dönüştürelim.

İlk Taşı Kim Atsın?

“Çin’de açlık ve susuzluktan bitkin düşmüş bir ihtiyar, dayanamayıp bir armut çalmış. 

Operasyon düzenlenmiş ve yakalanıp imparatorun karşısına çıkarılmış. 

Hırsız, ‘Çok aç olduğum için dayanamayıp çaldım ve yedim. Beni affederseniz, size paha biçilmez bir armağanım olacak’ demiş. 

Ve avucunun içindeki armut çekirdeğini uzatmış: 

‘Bu çekirdeği ekerseniz, bir gün içinde altın meyve veren bir ağacın yeşerdiğini göreceksiniz,’ demiş. 

İmparator, ‘Haydi ek o zaman. Şayet altın meyve verdiğini görürsem seni affederim’ demiş. 

Suçlu, ‘Efendim! Bu tohumu ben ekemem çünkü ben bir hırsızım. Bu tohumu, sadece, ömründe hiç çalmamış, başkalarına hiç haksızlık yapmamış, yalan söylememiş biri ekebilir. Tohum o zaman gücünü gösterir, aksi takdirde onu ekeni zehirler, tarif edilemez acılarla öldürür. Bu tohumu ancak siz ekebilirsiniz.’ cevabını vermiş. 

İmparator, irkilmiş ve suratını asmış. ‘Bunu başbakan eksin’ emrini vermiş. 

Başbakan da tohumu ekmekten kaçınmış. Binbir bahane ile ‘şu eksin’ deyip tohumu hazinedar başına uzatmış. 

Hazinedar başı da başka gerekçelerle yardımcısına, yardımcısı diğer devlet erkanına uzatmış. 

Ama her biri tohumu ekmekten kaçınmış.

Bütün bu olup bitenleri izleyen imparator, ‘Hadi bakalım, bu hırsıza tohumun nasıl altın meyve verdiğini hep birlikte gösterip sevindirelim." diyerek cebinden çıkardığı altını suçluya uzatmış. 

Yanındakilerden de birer altın vermelerini emir vermiş. 

Ve hırsıza dönerek ‘Çek git buradan be adam! Bugünlük bu ders hepimize yeter,’ demiş”.

*

“İsa mabede girince, Yazıcılar ve Ferisiler kendisine zina suçu işlemiş bir kadın getirdiler. Aralarında dediler: ‘Eğer onu kurtarırsa, bu Musa’nın kanununa aykırıdır ve böylece onu suçlarız; eğer mahkûm ederse, bu kendi akidesine aykırıdır, çünkü o merhameti tebliğ etmektedir. Bu şekilde İsa’ya varıp dediler: ‘Muallim! Bu kadını zina ederken bulduk. Musa, böylesinin recmedilmesini emretmişti. Buna sen ne dersin?’

Bunun üzerine İsa eğilip parmağıyla yerde bir ayna yaptı ve içinde herkes kendi kötülüklerini gördü. Cevap için sıkıştırırlarken İsa, doğrulup parmağıyla aynayı gösterdi ve dedi: ‘Aranızda günahsız olan ona ilk taşı atsın.’ Yeniden eğilip aynayı çizdi.

Bunu gören insanlar, en yaşlısından başlayarak bir bir çıktılar, çünkü kirli işlerini görünce utanıyorlardı.

İsa yeniden doğrulup, kadından başka kimseyi göremeyince ‘Kadın! Seni ayıplayanlar nerede?’ dedi.

Kadın ağlayarak ‘Rab! Gittiler. Eğer beni bağışlarsan, Allah sağ ve diridir ki bir daha günah işlemeyeceğim.’ dedi.

O zaman İsa: ‘Allah’ı tespih ederim. Huzurla yoluna git ve bir daha günah işleme. Çünkü Allah beni, seni mahkûm etmek için göndermedi.” (Barnabas, 201)

Yazımda yer verdiğim masal, hikaye adına ne dersek, öyle zannediyorum, bize anlam yüklü mesaj veriyor. Çünkü hikaye ve masallar kıssadan hisse alınsın diye anlatılır. Maksat hisse almak ise her birimiz ne kadar temiz olduğumuzu sorgulayabiliriz.

Masal ve hikayenin ne dediği açık olduğuna göre fazla söze ne hâcet. Zira sözün fazlası ahmağa söylenir denir. 

Son sözü İsa peygambere atfedilen sözle bitireyim: “Aranızda günahsız olan ona ilk taşı atsın”.