Bu Adam Ne Düşünüyor?

Yaz ayları hariç cuma akşamları arkadaşlarla yıllardır rutin oturmamız var. 

Yine bir cuma akşamı bir arkadaşın evinde toplandık. 

Ev sahibinin ikram ettiklerini yedik içtik. 

Oturmanın son demlerinde gördüğünüz fotoğrafı bir arkadaş çekmiş. Ertesi günü Whatsapptan gönderince bu fotoğraftan haberim oldu. 

Gördüğünüz gibi elimi çeneme koyup düşünmeye dalmışım. Artık ne düşünüyorsam. Gel de çık bu işin içerisinden. 

Bir düşüncedir aldı beni. Acaba ne düşünüyordum diye. Düşün, taşın, bulamadım. 

Halbuki çayımı içimişim, ev sahibinin kafama vura vura ikram ettiği sınırsız tatlıdan yemişim, üzerine meyve tabağını silip süpürmüşüm. Arkadaşlarımı görmüşüm. Muhabbetin dibini de vurmuşuz. Daha ne isterim Allah'tan. 

Tüm bu nimetlere rağmen bu düşünmeye anlam veremedim. En iyisi fotoğrafa bakarak, niyetimi okumaya çalışayım:

Karadeniz'de gemilerim batmış olabilir diyeceğim ama bırakın gemileri, bir gemim hatta bir gemiciğim bile yok. 

Sabahı pazartesi, okul var diyeceğim ama ertesi günü tatil ertesi. 

Borç beni düşündüren desem, tüm borcum aylık kredi kartı borcundan ibaret. Bunun da karşılığı var. Çünkü kayınpederin kızına göre bende para var. 

Mademki paran var. Paranı değerlenmesi ve de katlanması için fona yatırsaydın, yoksa tüyo almadın mı derseniz, tüyo kim ben kim. Ayrıca değerlendirme ve katlama bana yabancı. Aslında fona girip köşeyi dönüp vurgun vuranların emellerini boşa çıkarmak isterdim. Çünkü neye umut bağlamış, kendimi darı ambarında görmüşsem, sonuç hep hüsran ve hayal kırıklığı oldu. 

Ama durun, ya bu sefer şeytanın bacağını kırar mıydım. Neden olmasın. Belki kör talihim yaver giderdi. O zaman paraya para demezdim. Sonrasında belki bir siyah gözlük masrafım olurdu. O kadar da olsun. Zira kaz gelecek yerden tavuk esirgenmez. Basın yazarmış. Vay be bizim dürüstlük abidesi, sureti haktan görünen Ramazan da malı götürmüş. Bir de ilahiyatçı olacak derdi. Varsın yazıp çizsin varsın kamuoyu hakkımda konuşsun. Ben işime bakarım, onlar da çenesini yormuş olurdu. 

Şakanın sırası değil, sulandırma dediğinizi duyar gibiyim. Halbuki hiç olmadığı kadar ciddiyim elan. 

Hasılı, dostlar kara kara düşünmenin, dalıp gitmenin sebebi hikmetini çözemedim ama bu fon olayını da yabana atmamak lazım. Çünkü bir amorti bile çıkmasa da belki bu fonun tasası bana düştü. Evet, bu fotoğraf bana bunu anlatıyor. Yani beni anlatıyor. Kalbimi yarıp bakacak haliniz ve maharetiniz olmadığına göre son kararım bu. 

Yarın son kararımı değiştirebilirim. Bunda da bir beis görmem. Çünkü son kararını değiştiren ve değiştirecek olan ne ilk kişiyim ne de son. 

Test Edilmemiş Dürüstlere Dikkat!

Kim, kimi mahcup eder ve yarı yolda bırakır?

Kim, kimi hayal kırıklığına uğratır?

Bu sorulara cevap bulmaya çalışacağım. 

En güvendiğimiz, kefil olduğumuz insanlar bizi mahcup eder ve hayal kırıklığına uğratır. Kişiye en büyük zararı açık çek verdiği ve koruduğu insanlar verir. 

Ehliyet ve liyakati değil de sadakatı öncelersek, 

Bir yeri, kuruma ve işe, birbirini denetleyecek şekilde değil de aynı zihniyete sahip insanlarla doldurursak, 

Bizden nasılsa, zarar gelmez, başkasına güvenemem düşüncesiyle görev verilen insanları takip etmezsek, tedbir almazsak, gerekli müeyyide uygulanmazsa, en ufak bir şayiada hesap sorma yerine koruma yoluna gidersek, 

İş ve görev verdiğimiz insana sorumluluk, yetki ve inisiyatif alma yetkisi vermezsek, 

Test etmeden iş, yetki ve sorumluluk verirsek, 

İyice pişmeden merdivenleri hızla tırmandırırsak, 

Küpe girmeden sirke olsun istersek, 

Kişiliği oturmuş kişiler yerine; okul, kılık kıyafet, giyim-kuşam, zihniyet, ahbap-çavuş yollarını tercih edersek, 

Daha olgunlaşmadan, hayatın cenderesinden geçmeden, tecrübesizleri ve denenmemişleri vitrine koyarsak, 

Daha evini yönetemeyen, işini kurmamış kişileri kısa yoldan zirveye taşısak... 

Genelleme yapmak istemem. Elbette istisnalar vardır ama bir yeri hak etmeden getirdiğimiz niceleri ben neymişim. Demek ki var bende bir yetenek deyip kendini bir şey sanmaya başlıyor.. Ondan sonra da bulunduğu yere hizmetten ziyade o yerin imkanlarını kendine akıtmaya çalışıyor. Tüm bunları alenen değil, gizli kapaklı yapıyor. Biz farkına vardığımız zaman iş işten geçmiş olabiliyor. Çünkü nasılsa kendisini oraya getirenlerin kendine güvenleri tam. Güven varsa orada ihmal, suistimal eksik olmaz. 

Elbette güven esastır ama tedbir güvenden önce gelir. 

Hayal kırıklığına uğramak istemiyorsak kılı kırk yarmak gerekir. Güvenelim ama tedbiri elden bırakmayalım. İç ve dış denetimi ihmal etmeyelim. Güvenip getirdiğimiz kişi bizi hayal kırıklığına uğratmışsa, bizi mahcup etmişse, onları kendi elimizle adalete teslim edelim. En ağır cezayı alması için gerekirse davaya müdahil olalım. Bir yere getirdiğimiz kişilerin gelir giderini takip edelim. Anormal artış varsa hesap soralım. Sağır sultan duyduktan sonra harekete geçmeyelim. Asla sümen altı etmeyelim. 

Görev ve yetkiyi test edilmiş ve pişmiş dürüstlere verelim. Çünkü test edilmemiş dürüstler sadece altını oyar. 

Unutmayalım ki insan oğlu çiğ süt emmiştir, nisyan ile malüldür. Her insanın zayıf noktası vardır. Suç işleyen, oğlumuz, kızımız, partilimiz, bürokratımız olabilir. Unutmayalım ki suç bireyseldir. Kişiyi bağlar. Cezası da adalete teslimdir. Böyle değil de sümen altı edersek, korumaya kalkarsak bu da bizim zayıf yönümüz olur ki suçluyu korumak o suça ortak olmak demektir. Bu durumda suç bireysellikten çıkar, bize de sirayet eder. 

Allah Vergisi Çeneler

Her gördüğümde telefonla konuşan birkaç kişi tanıdım. Telefon kulağında, durmadan karşı tarafa bir şeyler anlatmaya devam ediyorlar. Derste ne yaparlar bilmem ama teneffüslerin tamamı telefon görüşmesine gidiyor. Hem nöbet tutuyorlar hem telefon görüşmesi yapıyorlar. 

Birileri mi arıyor, kendileri mi arıyor, halihazırda bunu tespit edemedim. Bir başka tespit edemediğim, aynı kişilerle mi konuşuyorlar, farklı farklı kişilerle mi?

Bunları merdivende, bahçede, tenha bir yerde ve kalabalıklar arasında hep telefonla konuşurlarken görürüm. Her gördüğümde de gıpta mı ediyorum yoksa kıskanıyor muyum, bunu da çok anlayamadım. Çünkü öyle günler olur ki ne arayanın olur ne de aradığım. Aranır ya da ararsam da kısa ve öz konulur, kapatırım. 

Bazen amma seveni çok bunların diyorum. 

Bazen el kulakta, amma elleri yorulmaz diyorum. 

Bazen amma sağlam kulakları var diyorum. Çünkü bu kadar konuşmaya benim kulak dayanmaz. Kalabalık ortamda dahi bana mısın demediklerine göre kulak fonksiyonları çok iyi. 

Bazen amma sağlam bataryaları var diyorum. Çünkü bu kadar çok konuşmaya şarz dayanmaz.

Acaba özel bir telefonları mı var yoksa her derse girerken şarza mı takıyorlar? Bunu da tespit edemedim. 

Merak ettiğim, derste de telefonla konuşuyorlar mı? Daha neler. Şu var ki 40 dakika boyunca telefonsuz hayat bunlar için çok zor olsa gerek. 

Bazen amma sağlam çeneleri var diyorum. Çünkü bu kadar konuşmaya insanın çenesi dayanmaz. Bunlar yorulmadığına göre ya özel çeneleri var ya da Allah vergisi bir çeneye sahipler. Derste durmadan konuş, teneffüste durmadan konuş. Buna ne çene ne kulak ne el ne de şarz dayanır.

Sanırsın ki Allah bunları telefonla konuşsun diye yaratmış.

Merak ediyorum, bunlar evlerinde de bu kadar konuşuyorlar mı? Telefonla birilerini akşam da arıyorlarsa, zaman mefhumu olmadan mesleklerini icra ediyorlar diyeceğim. Ama evde çocuk ve eşlerine de böyle biteviye konuşuyorlarsa buna ne kafa ne beyin dayanır. Muhataplarına sabırlar dileyeceğim ama zor. Çünkü sabır sabır nereye kadar.

Aslında bu çene bu telefon bu kulak bu sosyallik bu istikrar bu kadar konu varken devlet bu tipleri değerlendirmeli. Bunları uluslararası yarışmalara sokmalı. Bunlar ülkeyi temsil etmeli. Telefonla konuşma konusunda antraman yapmalarına bile gerek yok. Çünkü açık ara birinci olurlar. Öyle zannediyorum, telefonla konuşmada Türkiye'nin dünya ve Avrupa birincisi olmasında bunların payı büyük. Ne yapıp ne edip devlet bu cevherlerden yararlanmalı. 

Bende söylemesi.