Mesaisiz Hayat

Geceleri gündüz, gündüzleri gece olan tipler var. Bunların mesai kavramları yoktur. Haliyle planlı hayatları da.

Hayatı ve zamanı planlayalım, zamanında yatıp zamanında kalkalım diye bir dertleri olmaz. Belki tek planları, gece uyanık olmak, gündüzleri de uyumak.

Kastım, mesaisi gece olan ya da vardiya usulü çalışanlar değil. Bunlara işsiz tayfa dense yeridir.

Çıktılar mı eve girmezler. Girdiler mi evden çıkmazlar. Çarşı pazar dolaşmazlar. Toplu taşıma nedir bilmezler. Pek yürümezler de. Gidecekleri yere mutlaka arabayla giderler.

Toplum içine pek girmezler.

Dışarıda toplanma yerleri kafelerdir.

Yanlarında kulaklık hiç eksik olmaz. Bir başına kaldılar mı kendilerini dünyaya kapatırlar. Bol bol müzik dinlerler.

Geç vakte kadar kafede vakit geçirdikten sonra evde bilgisayarın başına otururlar. Saatlerce dijital oyun oynarlar. Gözler kapanıncaya kadar devam eder bu oyun sefası.

Şafakla beraber yatağa girerler. Vücut uykuyu alıncaya kadar mışıl mışıl uyurlar.

Saatlerce uyusalar bile akşama kadar uyuşuklukları devam eder. Uyanıkken esner dururlar.

Aşırı üşengeçtirler. Yatmaya, kalkmaya dahi üşenirler.

Eve, büyüklere, çevreye karşı bir sorumluluk taşımazlar. Nasılsa her şeyi büyükler yapıyor.

İyi birer hazır yiyiciler. Yemekleri önlerine, ceplerine harçlığı konur.

Kendilerinden başka kimseyi de beğenmezler. İşi ve maaşı beğenmezler.

Dedikleri ve istedikleri her şeyi yapsan yine memnun ve mutlu edemezsin.

Ne kendileri huzur bulur ne de çevrelerine huzur verirler.

Küçük dünyalarına dair küçük bir eleştiri getirmeye kalksan, sana yığınla verecekleri cevapları vardır. Seni suçlu çıkarırlar. Dediğine, diyeceğine seni pişman ederler. Çünkü mazeret ve gerekçeleri bol.

Ne sen onları anlayabilirsin ne de bunlar seni.

Hasılı, boş ve işsiz insanı memnun etmek kadar zor bir şey yok. Çünkü dünyalarında mesai kavramı yok. Mesaisi olmayan insanın hayatı olmaz, ağzının tadı da.