Burun Kırdırma Hikayem (1)

1997 yılında Adıyaman'da çalışırken, yaz dönemi Meram Tıp Fakültesinde bir KBB doktoruna bir çocuğumu muayene ettirmiştim. Doktor odyometre testi istedi. Sekreterden gün alın demişti. Sekreter üç ay sonrasına gün vermişti. 

Bu testin ne olduğunu bilmiyordum. Önemli bir test olmalı diye düşündüm. 

Gün geldi çattı. Mevsim sonbahardı sanırım. Adıyaman'dan Konya'ya sevk yaptırdım. 

Oğlanla beraber Konya'ya geldim. 

Gün ve saatinde Meram Tıp Fakültesinde oldum. Yalnız in cin top oynuyordu. Polikliniğe geldim. Kapalı. Testin yapıldığı yeri buldum. Ora da kapalıydı. Sanırım birine sordum niye kapalı diye. Bugün 29 Ekim, tatil olur, bilmiyor musun dedi. 

Hiç bozuntuya vermeden öyle ya bugün 29 Ekim tatili. Hiç poliklinik hizmeti verilir miydi. Unutmuşum dedim ama madem bu sekreter bu tatil gününe niye verdi randevuyu dedim içimden. Üstelik randevuyu verdiğinde bu tarih bayrama denk geliyor. O gün bu test olur mu demiştim de olur beyefendi demişti. 

Testi yaptırmadan gerisin geri eve döndüm. 

Ertesi gün tekrar hastanenin yolunu tutup odyometre testinin yapıldığı yere geldim. Kızımız sadece bana değil, çoğu kimseye 29 Ekim gününe randevu vermiş. Hepimiz eksiksiz oradaydık. Epey bir beklemenin ardından odyometre testini yaptırabildik. Ardından doktora gösterdim. Çocuk ameliyat olması gerekir. Yalnız 18 yaşını dolduruncaya kadar zorunlu olmadıkça ameliyat yapmıyoruz. Çünkü yeniden nüksediyor. İyice zorlanırsa rahatlatmak için küçük bir operasyon yapıyoruz dedi. Teşekkür edip çıktım. 

Çıkışta, sekretere bir muayene de ben olabilir miyim dedim. Olmaz beyefendi. Randevu vermem gerekir dedi. Kızın randevusundan iyice korkar olmuştum. Yine bir tatil gününe randevu vermede mahirdi çünkü.

Ha gelmişken bir muayene de ben olayım istemiştim. Ne de olsa ta Adıyaman’dan geliyordum. 

Neyse doktor liseden dönem arkadaşımdı. Kapısını çalıp gelmişken bir muayene de ben olsam olur mu dedim. Olur, niye olmasın. Sekretere kaydını yaptır gel dedi. 

Az önce olmaz, randevu vermemiz gerekir diyen sekretere, doktor beyin bilgisi var. Kaydımı yapar mısın dedim. Olur dedi. 

Muayene oldum. Burun sizde irsi. Sen de ameliyat olman gerekir dedi doktor. Yazın olurum, teşekkür ederim deyip ayrıldım. 

1998'in yazı geldi. Numune Hastanesine sabahın erken saatinde giderek sıra aldım. 10 gibi doktor geldi. 12'ye doğru muayene oldum. Ameliyat dedi. Tamam, yap dedim. Yoğunum, başka arkadaşa git dedi. 

Bir başka gün başka bir doktordan sıra aldım. O da ameliyat dedi. İyi bildin, yap dedim. Tatile çıkacağım dedi. 

Olmayacak böyle dedim. Hastanede memur olarak çalışan bir memur arkadaşa, bir KBB doktor ismi ver, özel muayenesine gideyim. Başka türlü ameliyat olamayacağım dedim. Bir tanesinin ismini verdi. 

Soluğu İstanbul Caddesindeki muayenesinde aldım. O zamanlar doktorları öğle arasında ya da saat 16.00'dan sonra özel muayenesinde bulabilirdin. Girdim. Sıraya aldı görevli. Muayene etti doktor. İlgi o biçim. Paraya kıydım ama değmişti. Ameliyat dedi. Olayım. Ameliyat parası ne istiyorsun dedim. Ameliyattan para almam. Sadece iki özel muayene parası alırım dedi. Eyvallah dedim. O günün parasıyla bir 60 bayıldım. Milyon mu, bin mi bilmem.

Çalıştığı hastanede lokal ameliyat yaptı. Burnumun iki tarafı da tıkalı olduğu halde tek tarafın kıkırdaklarını almış doktor. Hiç yoktan iyi. Bir tanesiyle nefes alırım dedim kendi kendime. 

Ameliyat kolay olmuştu ama tampon, kontrol, tampon yenileme iki haftayı buldu. Özellikle tampon yenileme anamdan emdiğim sütü burnumdan getirdi. Gözümden yaş aktı. Çünkü 98'in Türkiye’sinde burun ameliyatlarında tampon bezden idi. Yani çaput. Burun ne kadar alırsa tıka basa doldururdu doktorlar. O bezlerden nefes al da göreyim. Nefesten geçtim. Tamponları çıkarmak mesele idi. Tampon ve burunda sargı, ameliyat olduğunu belli ederdi. 

1963’ten 1998'e kadar 35 yıl ağızdan nefes almak suretiyle burnu süs gibi taşımışım. (Devam edecek) 

Kaplıca Sevdası

Sen gel,

burnunun ucundaki 50 km mesafedeki İsmil’i,

90 km mesafedeki yolun üstündeki Ilgın’ı,

252 km mesafedeki yol üstündeki Gazlıgöl kaplıcalarını tep,

450 km mesafedeki Çitgöl Kaplıcasına gel.

Farkı ne diye baktım. Farkın mesafe olduğunu anladım. Bunu anlamak için 5.5 saat yol gitmem gerekti. Geri kalanı aynı.

Hasılı kaplıca kaplıca dedikleri sıcak sudan ibaret. Aslında bu suyu benim kombi de üretiyor. Kombininki sıcak su diye biliniyor. Buradaki de kaplıca/Ilıca diye nam yapmış.

Evdeki sıcak suyu kullanarak belediye ve TÜPRAŞ’a, buralardakileri kullanarak firmalara ve petrol istasyonlarına çalışıyoruz. Yani vücudu sıcak suda yakıyoruz.

Günde iki defa yakmaya para ödüyoruz. 1+1 evde kendimiz pişirip kendimiz yiyoruz. Bunun karşılığında günlük kira veriyoruz. Buna da tatil diyoruz. 

Vücudunu günde iki defa suya girdirmenin sayısız faydaları varmış kağıtta yazdığına göre. Bir okuyorsun, tüm dertlerim biter diyorsun.

Bir giriyorsun. Yandım Allah diyorsun. Gerçekten tüm dertlerini unutuyorsun. Çünkü vücut sıcağı görünce sair dertlere;

"Senin derdin dert midir, benim derdim yanında,

Hiç kimsede gördün mü böyle dert hayatında,

Otur şöyle yanıma dinle bak dertlerimi,

Anlatınca ağlama deşme benim derdimi…" diyorsun.

Günlük böyle yanarak tatil yapıyorsun ama kafan dinlenmiyor bir türlü. Çünkü içimdeki ben, "Önünde tepilecek 450 km'yi hatırlatırım" diyor. Vazifesi sanki...

Bu kadar gidiş-geliş yolu tepmede kullanılan yakıtı ve cepten giden parayı söylemene gerek yok. Bu da ayrı bir dert.

Ne diyeyim: Allah kurtarsın. 8/8/2021

Not: Bu yazı da 08/08/2021 tarihinde sosyal medyada yazıp paylaştıklarımdan. Blog arşivimdeki yerini alsın istedim. 

Takısız Düğünlere *

Düğün davetiyelerinde, "nikah, nişan, kına, düğün tarihleri, kız ve erkek ev adresleri, düğünün saati, yemek varsa hangi saatler arası yemek ikramının olacağı, salonun adı, düğünün hareket saati, çiftlerin baş harfleri, bir davetiye metni, kız-erkek baba ve annelerinin isim ve iletişim numaralarına yer verilir. 

Davetiyenin altına bazen "Çiçek gönderilmemesi", "Davetiye iki kişiliktir" gibi notlar yazılır. Başka da bir not dikkatimi çekmedi. 

Davetiyenin içine konduğu zarf üzerine ise davetlinin adı soyadı yazılır. Sağ alt köşeye de maile (ailecek davetlisiniz) yazılır. Başka da bir şey yazılmaz. 

Daha doğrusu yazılmaz sanıyordum. Maile dışında ilk defa Kulu'lu bir çift, zarfın üzerine "takısız" yazarak öyle zannediyorum bir ilki başardı. Niçin takısız sorusuna çiftin verdiği cevap ise "Altın fiyatlarının yüksekliği ve ekonomik şartlar nedeniyle kimsenin rahatsız olmasını istemedikleri" şeklinde olmuş. 

Takısız notu ilginç bir o kadar da özel bir davetiye olmuş. Bugüne kadar davetiyelerde" notlar gördüm ama "takısız" notunu ilk defa görmüş oldum. Öyle zannediyorum, böylesi davetiye bir ilk olsa gerek. Bu çiftin düğünü ileride unutulsa da "takısız" notuyla davetiyeleri hep hatırlanacak.

Düğünlerin cep yaktığı, herkesin getirdiği veya taktığı hediye ile çam sakızı çoban armağanı katkı sunduğu bu devirde, düğün sahiplerinin misafirleri düşünmesi çok ince bir davranış. Bu davranışlarıyla, yeter ki düğünümüze gelerek bu mutlu günümüzde yanımızda olun mesajı vermişler. Konya Kulu'lu çiftleri bu düşüncelerinden dolayı tebrik etmek lazım. 

Gençlerin bu inceliğine bazılarımız eski köye âdet getirmesinler. Biz hediye götürürüz, hediye de bekleriz diyenlerimiz çıkar. Normal şartlarda hediyeleşme güzeldir. Hediyeleşmek lazım. Yalnız getirilecek ve götürülecek hediyeyi abartmamak lazım. Herkes gönlünden kopan ve bütçesini zorlamayacak, başkasıyla yarışmayacak bir hediye götürmesi yerinde olur. Götürülen hediyeden karşılık beklememek gerek. Benim gücüm maliyeti düşük bir hediyeye yeter. Başkasının gücü daha yükseğini kaldırabilir. Hatta gücü yoktur, hiç hediye getirmemiş olabilir. Gelen hediye için burun kıvırmak, biz size şu hediyeyi getirmiştik, siz de bize onu getireceksiniz ya da düğüne icabet etmediği halde bizim şu hediyemizi gönderin demek hoş değildir.

Eğer karşılık beklenecek ya da hediye beklentisi yüksek tutulacaksa düğünün takısız olması daha uygundur.

Düğüne götürülecek hediye de artık kap kacak olmamalı. Çünkü kap kacak evlenenle, ev yapana Allah yardım eder sözünü boşa çıkartır. Çünkü düğün sahibine yükten başka katkısı olmaz. Enflasyon ve döviz durumu göz önünde bulundurularak altın götürmemek tarafları rahatlatır. Günümüzde düğünler için en uygun hediye zarf içerisinde para vermektir. Çünkü para, borç-harç ile düğün yapanın elini bir nebze rahatlatır.

Hediyeleşme güzel olmakla beraber Kulu’lu gençlerin istediği gibi düğünlerde takıyı kaldırmayı düşünmekte fayda var. Hele kimin ne getirdiğini kayda almak için kameraya almak, yazmak, takı takanın ne taktığını öğrenmek için yan tarafta izlemek geline veya damada altın veya parayı toplu iğne ile iliştirmek işini de bırakmak gerek.

Takıyı kaldırmanın bir güzel yanı da düğüne davet edilenin bir masraf daha çıktı, ne götüreceğim diye kara kara düşünmesine gerek kalmaz. Yine düğüne gelen takının karşılığı var, ben bunu ileride nasıl karşılayacağım endişesi içerisine girmez.

Takı kalkacaksa ki takı kalkmasa bile günümüzde cep yakan düğün maliyetlerini düşürmek için davetlilere yemek verme âdetine de son vermek lazım. Hatta kına, nişan, düğün için salon tutma işini de masaya yatırmak gerek. Çünkü az maliyetli değil. Ya eskisi gibi kız evinden kızı erkek evine çıkarma şeklinde olmalı ya da nikah salonunda sınırlı sayıda davetli karşısında nikah kıymakla yetinilmelidir. Fiyatının yanına varılamayan tek giyimli elbiselerden de uzak durulmalıdır.

Anlatmak istediğim, hayatını birleştirmek için yola çıkan gençlerin ve anne babaların yükünü en aza indirmek, borçlanmadan evlenmelerinin önünü açmaktır. Takılan takılarla da düğün yapılmadığına göre takı külfetinin de altına girmeye gerek yok.

*09.08.2024 tarihinde Anadolu'da Bugün gazetesinde yayımlanmıştır.