Gitti Güzelim 1 Lira

Evden markete gidiyorum. Karşı caddeye geçerken gidişli gelişli yolun ortasında bu 1 lira gözüme ilişti. Gelen araba da olmadığına göre eğilip şu parayı alayım dedim. Uğraş didin. Alamadım. Ayağımın kuvvetiyle yerinden oynatmaya çalıştım. Bana mısın demedi. Çünkü yama yapılmış asfalt kurumadan atılmış ya da düşmüş olmalı ki üzerinden arabaların geçmesiyle birlikte bu milli paramız 1 lira asfalta yapışmış. Asfalttan bir parça olmuş.

Kenar köşeden sivri bir şey bulup yapışmış yerden parayı çıkarayım dedim. Karşımdan araba gelmesiyle bundan da vazgeçtim. İyi ki vazgeçtim. Çünkü kaptan şoför, yere yapışmış bu 1 TL'yi çıkarmaya çalıştığımı görünce, belki de bu adam 1 liraya kadar düşmüş. Yaramaz adam. Şuna vurayım da hem kendi kurtulsun hem de ülke kurtulsun, bu da ülkeme benim bir hayrım olsun diyerek gelip çarpabilirdi.

Canımı kurtardım diye sevinirken düşen parayı alamadığıma üzülmedim değil. Zira kısa günü kârı idi benim için. 1 lira değil mi? Üzüldüğüne bak, bu parayla ne alabilirsin diyebilirsiniz. Bir değeri kalmasa da küçüğe burun büken büyüğü bulamaz. Böyle böyle damlaya damlaya göl olacaktı benim için.

Bu parayla ne hayaller kurmuştum halbuki:

Alıp kayınpederin kızına verebilirdim. O da evde tuttuğu yardım kutusunun içine atacaktı. 

Milli paramız ve milli servet olan bu parayı asfalttan bir parça olmaktan kurtaracaktım. Yeniden piyasaya dönüşünü sağlayacaktım. 

Cansız bir metal parçası olsa da saniyede bir gelen her arabanın tekerininin bu parayı çiğnediğini düşünün. Yazık. Büyük çile bu para için. 

Bunu da geçtim. Değeri yok diye atıldığı için bu paranın kendini değersiz hissetmesi ölümlerden beterdir. Çünkü kendini değersiz hisseden insanlara empati yapmak suretiyle ne çektiklerini hissedebiliyorum.

Marketten alışveriş yapınca, bu parayla, aldığımı daha içine koymadan yırtılan poşetlerden bir tane alabilirdim. Poşet de bedavaya gelirdi.

Üzerine bir 14 lira daha ekleyip Kafemlerde bir bardak çay içebilirdim.

Bir ekmek aldığımda, cebimden 15 çıkarıp üzerine bu 1 lirayı verebilirdim. Böylece 20 verip üzerine 4 lira bundan bozuk para verildiği zaman cebimde bozuk para taşımamış olacaktım. Yürürken birbirine değerek ses yapmayacaktı. Aynı zamanda bozuk paralar cebimi delmeyecekti.

Her neyse olan oldu. Önüme bakacağım artık. Yalnız günlük uğrak yolum olan bu asfalttan her geçmişimde, bu paranın yerinde durup durmadığına ve onca araba üzerinden geçmesine rağmen paranın yıpranıp yıpranmadığına bakacağım. Eğer para yıpranmazsa, bu paranın da bir değeri kalmadığına göre bakarsınız ileride bu bozuk paralarla asfalt yapılabilir. Belki de yapılan asfaltın üzerine yapıştırılacak asfaltın daha da uzun yıllar hizmet vermesi sağlanabilir. Böylece birkaç yılda bir asfalt yenileme derdimiz kalmayabilir. Bakarsınız, bu bozuk paralarla yapılacak asfalt asfaltta daha ucuza gelebilir.

Bu bir lirayla mı asfalt yapacaksın demeyin. Sağda, solda, okulda, merdivenlerde, bahçede, çarşı, pazarda bu şekil atılmış o kadar bozuk para var ki topla topla bitmez. Gelin, bu paraları ya tedavülden kaldıralım ya da faydalı bir şeylere dönüştürelim.