Ömrün boyunca emanet ve ehliyetin ehline verilmesini, adaletin yerini bulmasını istedim.
Ömrüm bitiyor. Ne emanet ehline verildi ne de adalet tesis edildi.
Kim nereye getirilmişse dudak büktüm. Bu makam kimlere emanet dedim.
Mahkeme hüküm vermişse kolay kolay içime sinmedi.
Ülkede işlerin iyi gitmemesinin sebebi, emanetin ehline verilmemesi, ehliyetin yerini sadakat alırsa olacağı budur dedim.
Kim bir makama gelmişse arkası var, ahbap-çavuş ilişkisiyle buraya geldi dedim.
Kimi, geldiği makamı ağzına yüzüne bulaştırdı. Ben demiştim dedim.
Kimi, iyi yapınca ya hiç oralı olmadım ya da helal olsun, bundan böyle başarı beklemiyordum dedim.
Ben böyle düşünüyorum ama böyle düşünmede yalnız değilim. Toplumun kahir ekserisi bu düşüncede.
Gel zaman git zaman olmayacak böyle. Bu yöneticilerin emanet, ehliyet, liyakat ve adalete düşmanlığı neden? Ramazan, elini vicdanına koy, bunu ön yargısız bir düşün dedim.
Düşündüm, taşındım. Vardığım sonuç benim açımdan vahim:
Emanet, ehliyet, liyakat ve adalet derken kendimi kastediyormuşum meğer.
Milletin geldiği yeri kıskanıyormuş, onları çekemiyormuşum meğer.
Dünyada her şeye layık olarak bir kendimi görmüşüm meğer.
Kedinin, ulaşamadığı ciğere murdar dediği gibi ben de ulaşamadığım her şeye bir kılıf bulmuşum meğer.
Adalet yok bu ülkede derken istediğim adalet işime gelen adaletmiş meğer. Bu adalet beni koruyup kollayacak, suç işlemişsem beni görmezden gelecek.
Kendim için bir şey istiyorsam namerdim derken bile hep kendimi işaret etmişim meğer.
Olması gereken adalet değil de güçlünün adaletiymiş benim istediğim adalet meğer.
Anladım ki emanet, ehliyet, liyakat ve adalet derken kendime Müslümanmışım meğer.
Haksızlık yaptın diyenlere, benden adaletlisi yok bu dünyada dedim.
Hasılı, emaneti kendime, ehliyeti kendime, liyakati kendime, adaleti kendime istemişim meğer.
Ne yere bakan, yürek yakan biriymişim meğer.
Varın ehliyet, liyakat, emanet ve adalet sizin olsun.
Ne edersiniz ki ben buyum işte. Bunun da böyle bilinmesini isterim.
Sanırım anlatabildim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder