Konya dendiği zaman ilk başta etli ekmek akla gelir.
Her bir yerde, mahalle aralarında dahi etli ekmek yapan fırınlar var.
Etli ekmek yapmayan lokanta yok gibi.
Konyalı olup da etli ekmek yemeyen, dışarıdan gelip de etli ekmek yemeyen yoktur.
Bir zamanlar ana menümüz ve milli yemeğimiz bulgur pilavı iken şimdi etli ekmek oldu. Bazen canımız çektiği için keyiften bazen de öğünü baştan savmak için.
Veriyoruz kendimizi etli ekmeğe.
Kah malzemesini hazırlayıp fırına veriyoruz bazen de lokantaya atıyoruz kendimizi.
İyi etli ekmek yapan yeri aradığımız da bir realite.
Sıcağı sıcağına yeriz. Yanında da ayran eksik olmaz. Etli ekmek sıcak, ayran da soğuk. İkisi midede buluşuyor. Mide bu menüden ne derece memnun, bilinmez.
Sıcağı sıcağına yiyince insan ne yediğini de unutuyor. Tek yiyeni olduğu gibi 1,5'tan ödün vermeyen hatta duble yiyenler bile var.
Kısaca, etli ekmek bizim can simidimiz. Her yerde her zaman imdadımıza yetişir. Kendimizi kolay yoldan lokantaya attığımız gibi gelen misafiri de etli ekmek yedirmeye götürürüz.
Eve misafir gelecekse ilk ve son akla gelen menü etli ekmektir.
İftara bile etli ekmek yaptırıyoruz.
Ev mi taşıyoruz. Taşıyıcılara etli ekmek yaptırırız. İnşaatta çalışanlara ekmek vermeyiz ama nedense ev taşıyanlara etli ekmek yedirmek evini taşıtan için bir zorunluluk oldu. Taşıma bedeli dışında bahşiş de cabası. Günde kaç ev taşıyorlarsa taşıyıcıların hiç tok olduklarını görmedim. Nereleri yer, bilemedim gitti.
Hasılı, içimiz, dışımız, öğle ve akşamımız, hafta içi ve hafta sonumuz, taziyeye götürdüğümüz, taziyede yediğimiz etli ekmek.
Fazlası dokunurmuş, kilo yaparmış, şekeri yükseltirmiş No problem. Atın ölümü arpadan olsun.
Yeter ki öğün savsın. Biz etli ekmek kafalı Konyalılara bir şey olmaz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder