Bazıları savunmacı refleksle işi
sulandırmaya, görmezden gelmeye veya küçümsese de ülke olarak büyük bir
ekonomik buhrandan geçtiğimiz bir gerçektir. Pahalılık tüm dünyada var dense de
ülkemiz bu pahalılığın deprem merkez üssü gibidir.
Durdurulamayan hayat pahalılığından
dolayı daha önceki yıllarda yılda bir defa tespit edilen asgari ücret, altı
ayda bir düzenlenir oldu. İşçi ve memur maaşlarında da iyileştirmeler yapıldı.
Nedense bu iyileştirmelerden emekliler yeterince faydalandırılmadı.
Yapılan yüzde 25 zamma rağmen
emeklilerden bir kısmının 7.500 lira almaya devam edecekleri yazılıp çiziliyor.
Emekliler seslerini duyurabilmek için sosyal medyayı aktif bir şekilde
kullanıyor. Seyyanen zam istiyorlar. Gel gör ki emeklilerin bu sesine kulak
veren yok. Hatta en düşük emeklinin asgari ücret seviyesine çıkarılması teklifi
bile Mecliste reddedildi.
Emekliler fazla bir şey istemiyor.
İyi zam alalım demiyor. Asgari ücret kadar alalım diyor. Ne demek asgari ücret?
Geçimin en asgarisi. Bundan aşağısı geçim için kurtarmaz demek. Asgari
ücretlininki can da emeklininki patlıcan mı? Ki bu şartlarda bugün yüksek gibi
görünen asgari ücretle bile geçinmek mümkün değilken her kesime yapılan bu
iyileştirme emekliden niçin esirgeniyor? Bunu aklım almıyor.
Bu kadar gündem olmalarına,
seslerini duyurmalarına ve ücret yönünden mağdur edildikleri herkes tarafından
kabul edilmesine rağmen herkese şapur şupur emekliye ya Rabbi şükür denmesi, iyileştirme
için bu yılın sonunun işaret edilmesi adalet ve sosyal devlet anlayışına
sığmaz.
Her kesime iyileştirme yapılırken 7.500
lira alan emekliye iyileştirme yapılmaması, belli ki bu düşük maaşı alan emekli
sayısının çokluğundan olsa gerek. Öyle zannediyorum, sayıları beş milyon civarında.
Devlet de bu kadar sayının altından kalkamayacağı için şimdilik es geçti. İyi de
eşleriyle birlikte on milyon kişi bu maaşla ay sonunu getirecek. Getirebilir mi?
Birikimleri olmadan, sağdan ve soldan destek almadan ay sonunu getirmeleri mümkün
değil. Durum bu iken enflasyona ezdirmedik, ezdirmeyeceğiz açıklamaları emeklinin
aklıyla dalga geçmektir.
Kimse kusura bakmasın, bu ekonomik buhranda,
beş milyon kişinin asgari ücretin altında bir ücrete mahkum edilmesi, onların açlığa
terk edilmesi demektir. Bizden bu kadar, başınızın çaresine bakın demektir. Üzerimize
yüksünüz, bir an evvel ölün amma vadenizle amma açlıkla demektir. Biz sizi istemiyoruz
demektir. Yok böyle bir şey. Karnından konuşma diyebilirsiniz. Elbette ne devlet
ne de vatandaş böyle söyler ama emeklinin bir başına bırakılması aklıma başka bir
şey getirmiyor.
Tamam, devlette likidite sorunu var.
Devlete yardımcı olmak vatandaşlık görevi. Ama bu konuda fedakarlık yapılacaksa
özellikle tuzu kuru olan kesim yapsın, herkes yapsın. Fedakarlık sadece emekliden
beklenmesin.
Ne zaman emeklilerin aldığı bu düşük
maaş gündeme gelse, yine bazıları, “Bu düşük alanlar fazla çalışmadan emekli oldular.
Maaşları bundan düşük” gerekçesini öne sürüyor. Madem az çalıştılar. Ne diye bunları
biz emekli ettik demez mi birileri. Devlet dediğin kişileri emekli etmeden önce
etraflıca düşünür, ona göre planlar. Maalesef iyi planlama yapamıyoruz. Erken emeklilik
gibi oportünist yaklaşımları bir türlü bırakamadık. Emeklilik yaşıyla geçmişten
günümüze bu kadar oynamanın sonucu olarak bugün birçok ülkenin nüfusundan çok 15
milyondan fazla emeklimiz var. Emekliler parti kursa, öyle zannediyorum, Mecliste
çok vekille temsil edilir, Meclis aritmetiğini değiştirir.
Lütfen, ne yapıp ne edelim yıl sonunu beklemeden ölüme terk ettiğimiz bu insanlara ivedilikle bir çözüm bulalım.
